تساوی ناامیدکننده مقابل تاتنهام ۱۰ نفره، بدترین شروع لیگ در ۴۰ سال اخیر را برای منچستر یونایتد رقم زد. این بحران که با کسب تنها ۶ امتیاز از ۶ بازی همراه بوده، سوالات جدی را درباره تاکتیک‌های مایکل کریک، آمادگی جسمانی بازیکنان و عملکرد ضعیف خریدهای جدید در اولدترافورد برانگیخته است.
به گزارش یونایتد کلاب، تساوی فاجعه‌بار منچستر یونایتد مقابل تاتنهام ۱۰ نفره، منجر به ثبت بدترین شروع این تیم در رقابت‌های لیگ در ۴۰ سال اخیر شد؛ اما به نوشته ریچارد جولی، این آغاز ضعیف برای شیاطین سرخ موضوع جدیدی نیست. هواداران منچستر یونایتد اغلب دوران سر الکس فرگوسن را به یاد می‌آورند، اما تمایل چندانی به بازنگری در دوران پیش از او ندارند. با این حال، زمانی که دومینیک سولانکه در روز شنبه گل تساوی را برای تاتنهام به ثمر رساند، آن‌ها از نظر آماری به روزهای پایانی دوران ران اتکینسون بازگشتند. کسب تنها ۶ امتیاز از ۶ بازی، بدترین شروع منچستر یونایتد در لیگ از فصل ۱۹۸۶-۱۹۸۷ تاکنون محسوب می‌شود.
تکرار تاریخ؛ بازگشت به دوران پیش از فرگوسن
این موضوع لزوماً به این معنا نیست که مایکل کریک، مانند اتکینسون، قطعاً در آستانه اخراج قرار دارد. تاریخ اخیر منچستر یونایتد نشان می‌دهد که شانس یافتن فرگوسن دیگری برای جایگزینی او در هر صورت اندک است. با این حال، شروع یونایتد از جنبه‌های متعددی نگران‌کننده به نظر می‌رسد. این نگرانی‌ها شامل موارد عینی و ملموس است؛ منچستر یونایتد برای شروع فصل آماده به نظر نمی‌رسید و با شکست در بازی افتتاحیه مقابل هال سیتی، گام نخست را لرزان برداشت. آن‌ها تقریباً در تمام بازی‌ها شروع بدی داشته‌اند. در نیمه اول بازی مقابل تاتنهام در اولدترافورد، عملکرد آن‌ها فاجعه‌بار بود.
شاید خوش‌بینانه باشد اگر بگوییم آن‌ها پیش از وقفه نیمه اول مقابل فولام و اورتون ضعیف بودند؛ اما حداقل پس از آن در ورزشگاه هیل دیکینسون کمی بهبود یافتند. حتی تنها پیروزی آن‌ها که با نتیجه ۵ بر ۲ مقابل ایپسویچ رقم خورد، با عقب افتادن از حریف همراه بود و آن‌ها برای بازگشت به بازی به شانس نیاز داشتند. تنها شروع مقتدرانه آن‌ها در جام اتحادیه مقابل برایتون رقم خورد، هرچند برتری ۲-۰ در ۱۰ دقیقه ابتدایی با فروپاشی بعدی آن‌ها، این نمایش را بیش از پیش شرم‌آور کرد.
ابهامات درباره آمادگی جسمانی و مدیریت کریک
این وضعیت سوالاتی را درباره مایکل کریک ایجاد می‌کند. شاید ساده‌ترین اتهام این باشد که شخصیت آرام او نتوانسته سخنان محرکی را در رختکن برای برانگیختن شاگردانش ارائه دهد. شاید این قضاوت غیرمنصفانه باشد، اما این سوال پیش می‌آید که منچستر یونایتد در پیش‌فصل چه کرده است؟ آن‌ها در بازی مقابل فولام ۶.۵ کیلومتر و مقابل تاتنهام ۴.۶ کیلومتر کمتر از حریف دویدند، در حالی که تیم روبرتو دی‌زربی در ۲۰ دقیقه پایانی ۱۰ نفره بود. این موضوع می‌تواند به تاکتیک‌ها، آمادگی جسمانی یا صرفاً سن بازیکنان مرتبط باشد؛ پیش از بازی‌های روز یکشنبه، سه مورد از مسن‌ترین ترکیب‌های لیگ در این فصل توسط کریک انتخاب شده بودند. در بازی روز شنبه، یوری تیلمنز در ۶۷۹امین بازی دوران حرفه‌ای خود، به مراتب پیرتر از یک بازیکن ۲۹ ساله به نظر می‌رسید.
شاید با بازگشت کارلوس بالبا به میادین و سرعت لنی یورو در پست دفاع راست، منچستر یونایتد به زودی چهره جوان‌تری به خود بگیرد. بالبا که گران‌ترین خرید از میان سه هافبک جدید تیم بود، در حالی مصدوم وارد باشگاه شد که یونایتد برخی از اهداف اصلی خود در بازار نقل‌وانتقالات را از دست داده بود؛ این هم نشانه دیگری از عدم آمادگی باشگاه برای شروع فصل بود. بسیاری از بازیکنان نیز فصل را با سبکی نه چندان مقتدرانه آغاز کرده‌اند. برونو فرناندز از جمله این بازیکنان است، اما منچستر یونایتد نمی‌تواند همیشه برای نجات خود به کاپیتانش متکی باشد. دیوگو دالو که جایگاه خود را به یورو داده، نمونه دیگری است.
عملکرد ضعیف مهره‌های دفاعی و خریدهای جدید
لیساندرو مارتینز نیز روی گل تساوی سولانکه مقصر بود؛ پس از گل به خودی مقابل فولام و گل تسلی‌بخش چوبا آکپوم برای ایپسویچ در وقت‌های اضافه، این سومین گلی بود که می‌توان به مدافع آرژانتینی نسبت داد. اما زمانی که او پس از جام جهانی در بازی مقابل هال سیتی روی نیمکت نشست، جانشین او یعنی آیدن هیون نیز با چالش‌های زیادی روبرو شد. پاتریک دورگو که اکنون مصدوم است، در ابتدا در ترکیب بود اما به سرعت جایگاهش را از دست داد. آندری سانتوس در دو بازی فیکس بوده و در هر دو بازی عملکرد فاجعه‌باری داشته است. تیلمنز هنوز نتوانسته فرم خوب خود در استون ویلا را در لباس قرمز منچستر یونایتد تکرار کند. سنه لاملز نسبت به فصل گذشته کمتر متقاعدکننده ظاهر شده است. ماتئوس کنیا نیز در پست مهاجم مرکزی چیز خاصی ارائه نداده، هرچند در جناح چپ عملکرد بهتری داشته است. کمتر کسی در تیم می‌تواند ادعا کند که به طور مستمر خوب عمل کرده و این شامل سرمربی تیم نیز می‌شود.
ظهور الگوهای نگران‌کننده و بحران در پایان بازی‌ها
مایکل کریک استدلال کرده بود که مسائل متفاوتی در بازی‌های جداگانه به منچستر یونایتد ضربه زده است؛ مانند گل‌های روی ضربات ایستگاهی مقابل هال سیتی یا شوت‌های از راه دور مقابل اورتون. اما اکنون الگوها در حال ظهور هستند. منچستر یونایتد مقابل هر دو تیم منچستر سیتی و تاتنهام، در حالی که حریف ۱۰ نفره بود، گل دریافت کرد. آن‌ها روی ارسال‌ها گل می‌خورند و برتری خود را از دست می‌دهند. برای تیمی که بازی‌ها را کند شروع می‌کند، پایان بازی‌ها نیز به شکلی بد رقم می‌خورد. ایپسویچ، اورتون و تاتنهام همگی در وقت‌های اضافه به گل رسیدند و اگرچه گل آکپوم برای ایپسویچ تا حد زیادی بی‌اهمیت بود، اما ضربات اینسلی مایتلند-نایلز و دومینیک سولانکه سرنوشت‌ساز بودند.
این یک ترکیب بد برای شیاطین سرخ است. در داخل زمین نیز کریک در یافتن یک فرمول موفق شکست خورده است. با مصدومیت بنجامین ششکو، هیچ گزینه ایده‌آلی برای رهبری خط حمله وجود ندارد. محور میانی کوبی مینو و تیلمنز، بازی مقابل منچستر یونایتد را برای حریفان بیش از حد آسان کرده است. خط دفاعی نیز به جز تیم آذربایجانی صباح، مقابل هیچ تیم دیگری کلین‌شیت نکرده است. هیچ بخشی از تیم به خوبی عمل نمی‌کند و شواهد کمی از بهبود در بازی‌های اخیر دیده می‌شود. در عوض، احساس می‌شود که مشکلات ریشه‌دار شده‌اند. این چهارمین فصل متوالی است که آن‌ها به شکلی متوسط شروع می‌کنند.
جمع‌بندی و نگاه به آینده
کریک حداقل در سال گذشته ثابت کرد که قادر است روند یک فصل را تغییر دهد، هرچند آن فصل تحت هدایت شخص دیگری آغاز شده بود و این معمولاً راهکار منچستر یونایتد بوده است. با نگاهی به ۴۰ سال قبل، تغییر مربی بلافاصله منجر به بهبود نشد، اگرچه فرگوسن در نهایت تحول‌آفرین بود. اما اگر فرگوسن یک استثنا بود، شروع‌های نافرجام منچستر یونایتد در فصل‌های اخیر، دیگر یک اتفاق استثنایی نیست.
منبع خبر: سایت independent
اخبار و بازی‌های منچستر یونایتد را با یونایتد کلاب دنبال کنید
