جرج بست یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ فوتبال است که با مهارتهای دریبلینگ و گلزنیاش شناخته میشود، هرچند زندگی شخصی پرتلاطمی داشت. او در دوران حضورش در منچستر یونایتد نقش کلیدی در موفقیتهای تیم داشت، اما مشکلات خارج از زمین بازی حرفهاش را کوتاه کرد. شواهد نشان میدهد که بست با استعداد استثناییاش میتوانست سالها به عنوان بهترین بازیکن جهان باشد، اما عوامل شخصی مانند اعتیاد به الکل مانع شد.
- بست به عنوان “پنجمین بیتل” شناخته میشد به دلیل ظاهر و سبک زندگیاش، که هم محبوبیت آورد و هم چالش. (بیتلز نام گروه راک انگلیسی بود که در دهه ۱۹۶۰ (هم عصر با جرج بست) محبوبیت بسیار زیادی در سراسر دنیا پیدا کرده بود).
- او بازمانده دوران بازسازی پس از سانحه مونیخ بود و با بابی چارلتون و دنیس لاو «مثلث مقدس» را تشکیل داد.
- قهرمانیهای او عمدتا در دهه ۱۹۶۰ رخ داد، که دوران طلایی سر مت بازبی بود.
بیوگرافی کوتاه: جرج بست در ۲۲ می ۱۹۴۶ در بلفاست متولد شد. از خانوادهای کارگری آمد و از کودکی استعداد فوتبالیاش را نشان داد. در ۱۵ سالگی توسط باب بیشاپ کشف شد و به منچستر یونایتد پیوست. اولین بازی خود را در ۱۹۶۳ انجام داد و تا ۱۹۷۴ در این تیم به درخشش ادامه داد. پس از جدایی، به باشگاههای مختلفی مانند جوئیش گیلد، دانستابل تاون و فولام رفت. او ۵۳ بازی ملی برای ایرلند شمالی داشت و ۹ گل زد.
آمار عملکرد: بست در پست وینگر راست یا چپ بازی میکرد و قد ۱۷۳ سانتیاش به او اجازه میداد با سرعت و تکنیک بدرخشد. آمار پاس گل ۶۱ نشاندهنده خلاقیت او است.
جدول قهرمانیها:
| جام | سال | توضیحات کوتاه |
|---|---|---|
| لیگ اول انگلیس | ۱۹۶۴-۶۵ | نقش کلیدی در گلزنی |
| لیگ اول انگلیس | ۱۹۶۶-۶۷ | دومین عنوان لیگ |
| جام باشگاههای اروپا | ۱۹۶۷-۶۸ | گل در فینال مقابل بنفیکا |
جرج بست افسانهای
جرج بست، نماد فوتبال ایرلند شمالی و یکی از اسطورههای منچستر یونایتد، زندگی حرفهای پر از درخشش و تراژدی داشت. او در ۲۲ می ۱۹۴۶ در بلفاست متولد شد، در محله کرگاگ، جایی که پدرش دیکی، کارگر کشتیسازی و عضو اورنج اوردر بود و مادرش آنه، بازیکن هاکی بینالمللی ایرلند. خانواده پروتستان آزاد بودند و بست از کودکی به فوتبال علاقه داشت، الگوهایی مانند گلنتوران و ولورهمپتون را دنبال میکرد. او در مدرسه گروسوئنور تحصیل کرد اما به دلیل تمرکز روی فوتبال به لیزناشاراگ رفت و در باشگاه پسران کرگاگ بازی کرد. در ۱۵ سالگی، باب بیشاپ، استعدادیاب منچستر یونایتد، او را کشف کرد و تلگرامی به مت بازبی فرستاد: «فکر میکنم یک نابغه پیدا کردم». بست ابتدا به عنوان آماتور در ۱۹۶۱ به یونایتد پیوست، اما به دلیل دلتنگی به خانه بازگشت، سپس دوباره آمد و حرفهای شد. او همزمان در کارخانه کار میکرد تا قوانین را رعایت کند. اولین بازی رسمیاش در ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۳ مقابل وست برومویچ بود، جایی که در پیروزی ۱-۰ نقش داشت. او بخشی از نسل جوان پس از سانحه مونیخ ۱۹۵۸ بود، هرچند خودش در آن نبود.
در دهه ۱۹۶۰، بست به اوج رسید. او شماره ۷ را اغلب بر تن داشت، که نمادین شد، اما بسته به پست، ۱۱ (چپ)، ۸ (داخلی راست) یا ۱۰ (داخلی چپ) هم میپوشید. قد ۱.۷۵ متری و سرعتش او را به وینگری ایدئال تبدیل کرد، با مهارت دریبلینگ که مدافعان را به چالش میکشید. در فصل ۱۹۶۴-۶۵، یونایتد قهرمان لیگ شد و بست ۱۰ گل زد. او توپ طلای ۱۹۶۸ را برد، پس از عملکرد درخشان در جام اروپا، جایی که در فینال مقابل بنفیکا گل زد و تیم را به پیروزی ۴-۱ رساند، اولین قهرمانی اروپایی یک تیم انگلیسی. این قهرمانی برای بازبی و بازماندگان مونیخ احساسی بود. بست با بابی چارلتون و دنیس لاو مثلث خط حمله منچستر را تشکیل میدادند که به «مثلث مقدس» معروف شده بود. در لیگ ۱۹۶۶-۶۷ دوباره قهرمان شدند. او همچنین دو کامیونیتی شیلد در ۱۹۶۵ و ۱۹۶۷ برد.
حاشیههای جرج بست و پایان یک رویا
خارج از میدان، بست به عنوان «پنجمین بیتل» شناخته میشد به دلیل موهای بلند و سبک زندگی پرزرقوبرق. او در تبلیغات، مد و مهمانیها فعال بود، که محبوبیت جهانی آورد اما به الکلیسم منجر شد. او گفت: «پول زیادی صرف مشروب، دخترها و ماشینهای سریع کردم. بقیه را هدر دادم». این مشکلات از اوایل ۱۹۷۰ شروع شد. او چندین بار تهدید به ترک باشگاه کرد و در ۱۹۷۲ به طور موقت بازنشسته شد اما بازگشت. آخرین بازیاش در ۱ ژانویه ۱۹۷۴ مقابل کوئینز پارک رنجرز بود، سپس برای تمرین نیامد و توسط تامی داکرتی، مربی وقت منچستر کنار گذاشته شد. او در ۲۷ سالگی جدا شد، در حالی که یونایتد سقوط کرد. پس از یونایتد، به جوئیش گیلد در آفریقای جنوبی رفت (۱۹۷۴)، سپس دانستابل تاون، استوکپورت کانتی، کورک سلتیک، فولام (جایی که در ۱۹۷۶ اولین کارت قرمز لیگ انگلیس را گرفت)، لس آنجلس آزتکس، فورت لادردیل استرایکرز، هیبرنیان، سان خوزه ارثکوئیکز، بورنموث و غیره.بست دیگر هیچگاه به سطح یونایتد نرسید.
بست ۳۷ بازی ملی برای ایرلند شمالی داشت و ۹ گل زد، اما هرگز به تورنمنت بزرگی نرسید. بهترین لحظهاش پیروزی ۲-۰ مقابل اسکاتلند در ۱۹۶۷ بود. او در ۱۹۷۱ اولین کارت قرمز ملیاش را برای پرتاب گل به داور گرفت. پس از بازنشستگی در ۱۹۸۴، به عنوان تحلیلگر کار کرد اما مشکلات مالی و سلامتی ادامه داشت. او در ۲۰۰۲ کبد پیوند زد اما به نوشیدن ادامه داد و در ۲۰۰۵ از عفونت ریوی و نارسایی ارگانها درگذشت.
مجسمهای از او در کنار دنیس لاو و سر بابی چارلتون در مقابل اولترافورد ساخته شده است.
