دنیس لاو یکی از بهترین مهاجمان تاریخ منچستر یونایتد است که با گلزنی رکوردشکن و رهبریاش تیم را به دوران طلایی برد.. او بخشی از «مثلث مقدس» منچستر همراه با جرج بست و بابی چارلتون بود و توپ طلای ۱۹۶۴ را برد. او بخش مهمی از برنامه بازسازی منچستریونایتد پس سانحه هواپیمای مونیخ بود که در آن اکثر بازیکنان تیم جان باختند و از قهرمانی در جام قهرمانان اروپا بازماندند.
بیوگرافی کوتاه: دنیس لاو در ۲۴ فوریه ۱۹۴۰ در ابردین اسکاتلند متولد شد. از خانوادهای فقیر آمد و کوچکترین از هفت فرزند بود. در ۱۵ سالگی به هادرزفیلد تاون پیوست و در ۱۹۵۶ حرفهای شد. اولین بازی ملیاش در ۱۹۵۸ بود و ۵۵ بازی و ۳۰ گل برای اسکاتلند زد. در ۱۹۶۲ از تورینو به منچستر یونایتد آمد و تا ۱۹۷۳ ماند. پس از جدایی، به منچستر سیتی رفت و در ۱۹۷۴ بازنشسته شد. او ۴۰۴ بازی برای یونایتد انجام داد و ۲۳۷ گل زد. بعدا در رسانهها و خیریهها فعال شد و در ژانویه ۲۰۲۵ در ۸۴ سالگی درگذشت.
آمار عملکرد: لاو در پست مهاجم بازی میکرد و قد ۱.۷۵ متریاش به او کمک میکرد در هوا و زمین مسلط باشد. آمار پاس گل ۴۶ نشاندهنده خلاقیت او است. در دوران او سیستم کارت رسمی نبود، بنابراین کارت زرد و قرمز ثبت نشده.
جدول قهرمانیها:
| جام | سال | توضیحات کوتاه |
|---|---|---|
| جام حذفی افای | ۱۹۶۳ | نقش کلیدی در فینال |
| لیگ اول انگلیس | ۱۹۶۵ | بهترین گلزن |
| لیگ اول انگلیس | ۱۹۶۷ | دومین عنوان لیگ |
| جام باشگاههای اروپا | ۱۹۶۸ | گل در نیمهنهایی |
اسطوره تکرارنشدنی
دنیس لاو، نماد گلزنی و رقابت در فوتبال اسکاتلند و انگلیس، زندگی حرفهای پر از درخشش و لحظههای نمادین داشت. او در ۲۴ فوریه ۱۹۴۰ در محلهای فقیر در ابردین متولد شد، جایی که پدرش جیمز لاو ماهیگیر بود و مادرش ایزابلا آشپزخانهدار. خانوادهاش هفت فرزند داشتند و دنیس کوچکترین بود، در خانهای بدون برق و آب گرم بزرگ شد که او را به سختکوشی عادت داد. از کودکی در خیابانها فوتبال بازی میکرد و الگوهایی مانند جیمی مکگروری، گلزن سلتیک، را تحسین میکرد. او عینک میزد اما بعدا لنز گذاشت تا بهتر بازی کند. در مدرسه سنت جان گرامر تحصیل کرد اما تمرکز روی فوتبال داشت. در ۱۵ سالگی توسط هادرزفیلد تاون کشف شد و در مارس ۱۹۵۵ به عنوان آماتور پیوست، سپس در ۱۹۵۶ حرفهای شد. اولین بازیاش در دسامبر ۱۹۵۶ مقابل لینکلن سیتی بود، جایی که جوانترین بازیکن لیگ شد با ۱۶ سال و ۱۰ ماه.
در هادرزفیلد، تحت هدایت بیل شنکلی بازی کرد که بعدا لیورپول را بزرگ کرد. لاو ۸۱ بازی انجام داد و ۱۹ گل زد، اما تیم سقوط کرد. در مارس ۱۹۶۰ با رکورد بریتانیایی ۵۵ هزار پوند به منچستر سیتی پیوست. در سیتی، ۴۴ بازی و ۲۱ گل زد، از جمله شش گل در یک بازی جام حذفی مقابل لوتون تاون در ۱۹۶۱ که به دلیل باران نیمهکاره ماند و تکرار شد. اما به دلیل قوانین حداکثر دستمزد و پیشنهاد تورینو، در ژوئیه ۱۹۶۱ به ایتالیا رفت با ۱۰۰ هزار پوند، رکورد جدید. در تورینو، ۲۷ بازی و ۱۰ گل زد اما با سبک دفاعی ایتالیایی سازگار نشد و درگیریهایی داشت، مانند تصادف رانندگی با جو بیکر. او درخواست بازگشت به انگلیس کرد.
پیوستن به منچستریونایتد
در اوت ۱۹۶۲، با رکورد ۱۱۰ هزار پوند به منچستر یونایتد پیوست، جایی که سر مت بازبی او را میخواست. ورودش به یونایتد پس از سانحه مونیخ بود و او بخشی از بازسازی شد. شماره ۱۰ را اغلب بر تن داشت، که نمادین شد. قد ۱.۷۵ متری و سرعتش او را به مهاجمی ایدئال تبدیل کرد، با مهارت گلزنی از هوا و زمین. در فصل اول، ۲۳ گل زد و به قهرمانی جام حذفی ۱۹۶۳ کمک کرد، جایی که در فینال مقابل لستر سیتی گل زد. در ۱۹۶۳-۶۴، ۴۶ گل زد – رکورد تکفصلی یونایتد – و توپ طلای ۱۹۶۴ را برد، جلوتر از لوئیس سوارز. قهرمانی لیگ در ۱۹۶۴-۶۵ آمد، جایی که بهترین گلزن لیگ بود. او کاپیتان شد و رهبریاش الهامبخش بود. در ۱۹۶۶-۶۷ دوباره قهرمان لیگ شدند. اوج کار، جام باشگاههای اروپا در ۱۹۶۸ بود: در نیمهنهایی مقابل رئال مادرید گل زد، اما در فینال مقابل بنفیکا بازی نکرد به دلیل آسیب، هرچند تیم برد.
آمار لاو در یونایتد: ۴۰۴ بازی، ۲۳۷ گل، حدود ۴۶ پاس گل. او چهار بار بهترین گلزن فصل بود. در دوران بدون کارت مدرن، هیچ اخطار رسمی نداشت. خارج از میدان، در ۱۹۶۱ با جون فولارتون ازدواج کرد و دو پسر داشتند: گری و اندرو. آنها در منچستر زندگی میکردند و لاو در کسبوکارها مانند هتل سرمایهگذاری کرد. جنجالها کم بودند، اما در تورینو درگیری داشت و در یونایتد، آسیب زانو در ۱۹۷۰ او را محدود کرد. آخرین فصلش ضعیف بود و در ۱۹۷۳ از تورینو جدا شد.
پس از یونایتد، به منچستر سیتی بازگشت و در آوریل ۱۹۷۴، در آخرین بازی فصل مقابل یونایتد، با بکهیل گل زد که منجر به سقوط یونایتد شد – لحظهای نمادین اما تلخ برای او، زیرا گریه کرد و تعویض شد. او گفت هرگز قصد سقوط یونایتد را نداشت. در جام جهانی ۱۹۷۴ برای اسکاتلند بازی کرد و بازنشسته شد. در تیم ملی، ۵۵ بازی و ۳۰ گل زد، رکورد مشترک با کنی دالگلیش، از جمله دو هتتریک. پس از بازنشستگی، در رسانهها کار کرد، مانند تحلیلگر بیبیسی، و در خیریهها فعال بود، مانند بنیاد منچستر یونایتد و کمک به کودکان. او کتاب زندگینامه نوشت و در ۲۰۰۲ به تالار مشاهیر فوتبال انگلیس پیوست.
لاو در سالهای آخر با آلزایمر و دمانس مبارزه کرد و در دسامبر ۲۰۲۱ اعلام کرد. در ژانویه ۲۰۲۵ در ۸۴ سالگی درگذشت، پس از بستری به دلیل کووید و پنومونی. تریبوتها از یونایتد، سیتی و اسکاتلند آمد؛ فرگوسن او را «یکی از بهترینها» نامید. میراث او: سومین گلزن برتر یونایتد پس از رونی و چارلتون، نماد «ترینیتی مقدس». اولدترافورد دو مجسمه از او دارد: یکی تنها در استرتلورد اند، دیگری با بست و چارلتون. داستان لاو، از ابردین فقیر تا قله فوتبال، نماد سختکوشی و گلزنی است.
