نام: دنیس ایروین

دنیس ایروین یکی از بهترین دفاع‌های تاریخ منچستر یونایتد است که با ثبات و مهارت‌هایش تیم را به دوران طلایی برد، هرچند اغلب کمتر مورد توجه قرار گرفت و به عنوان یکی از بازیکنان آندر ریتد شناخته می‌شود. او متخصص ضربات آزاد و پنالتی بود و در هر دو پست دفاع چپ و راست بازی می‌کرد. آمار گل و پاس گل او برای یک مدافع چشمگیر است، اما کارت‌های زرد و قرمز به دلیل سبک فیزیکی‌اش ثبت شده. قهرمانی‌های او عمدتا در دهه ۱۹۹۰ رخ داد، که دوران اوج سر الکس فرگوسن بود.

بیوگرافی کوتاه: دنیس ایروین در ۳۱ اکتبر ۱۹۶۵ در کورک ایرلند متولد شد. از خانواده‌ای کارگری آمد و از کودکی در فوتبال گالیک و هرلینگ درخشید. در ۱۸ سالگی به لیدز یونایتد پیوست و در ۱۹۸۶ به اولدهام اتلتیک رفت. در ۱۹۹۰ با ۶۲۵ هزار پوند به منچستر یونایتد آمد و تا ۲۰۰۲ ماند. پس از جدایی، به ولورهمپتون واندررز رفت و در ۲۰۰۴ بازنشسته شد. او ۵۲۹ بازی برای یونایتد انجام داد و ۳۳ گل زد. بعاً به عنوان کارشناس در ام‌یوتی‌وی کار کرد و ۵۶ بازی ملی برای ایرلند داشت.

آمار عملکرد: ایروین در پست دفاع چپ یا راست بازی می‌کرد و قد ۱.۷۳ متری‌اش به او کمک می‌کرد در دوئل‌ها و ضربات ایستگاهی مسلط باشد. آمار پاس گل ۳۸ نشان‌دهنده خلاقیت او است. او ۲۳ کارت زرد و ۱ کارت قرمز گرفت که بیشتر به دلیل تکل‌های سخت بود.

جدول قهرمانی‌ها:

دنیس ایروین، نماد ثبات و حرفه‌ای‌گری در فوتبال ایرلند و انگلیس، زندگی حرفه‌ای پر از موفقیت و احترام داشت. او در ۳۱ اکتبر ۱۹۶۵ در محله‌ای کارگری در کورک متولد شد، جایی که پدرش دنیس کارگر کارخانه بود و مادرش مری خانه‌دار. خانواده‌اش شش فرزند داشتند و ایروین کوچک‌ترین بود، در خانه‌ای ساده بزرگ شد که او را به سخت‌کوشی عادت داد. از کودکی در خیابان‌ها فوتبال بازی می‌کرد و در ورزش‌های سنتی ایرلندی مانند فوتبال گالیک و هرلینگ درخشید، حتی به عنوان کاپیتان تیم مدرسه‌اش قهرمان شد. او ابتدا طرفدار سلتیک بود و بازیکنانی مانند جیمی جانستون را تحسین می‌کرد، اما بعداً بابی چارلتون الگویش شد. در مدرسه سنت کوینز تحصیل کرد اما تمرکز روی ورزش داشت. در ۱۸ سالگی توسط لیدز یونایتد کشف شد و در ژوئن ۱۹۸۳ به عنوان آماتور پیوست، سپس حرفه‌ای شد. اولین بازی‌اش در آوریل ۱۹۸۴ مقابل اکسفورد یونایتد بود، جایی که جوان‌ترین بازیکن شد.

در لیدز، تحت هدایت ادی گری بازی کرد و ۷۲ بازی انجام داد و ۱ گل زد، اما تیم سقوط کرد. در ۱۹۸۶ آزاد شد و به اولدهام اتلتیک پیوست. در اولدهام، ۱۶۷ بازی و ۴ گل زد، از جمله عملکرد درخشان در جام حذفی ۱۹۹۰ که به نیمه‌نهایی رسیدند و مقابل منچستر یونایتد بازی کردند. این عملکرد توجه الکس فرگوسن را جلب کرد و در ژوئن ۱۹۹۰ با ۶۲۵ هزار پوند – رکورد برای مدافع ایرلندی – به یونایتد پیوست. ورودش به یونایتد، جایی که با گری پالیستر و استیو بروس رقابت داشت، تحولی بود. شماره ۳ را بر تن کرد که نمادین شد. قد ۱.۷۳ متری و قدرت فیزیکی‌اش او را به دفاع چپ ایدئال تبدیل کرد، که می‌توانست تکل بزند، پاس بلند بدهد و از ضربات آزاد گل بزند. در اولین فصل، جام برندگان جام اروپا را در ۱۹۹۱ برد، جایی که در فینال مقابل بارسلونا نقش داشت.

در دهه ۱۹۹۰، ایروین به اوج رسید. در ۱۹۹۱-۹۲، جام اتحادیه را برد. سپس اولین لیگ برتر در ۱۹۹۲-۹۳ آمد، جایی که همیشه حاضر بود. قهرمانی دبل در ۱۹۹۳-۹۴ با لیگ و جام حذفی، جایی که در فینال مقابل چلسی پنالتی گل کرد. او متخصص پنالتی و آزاد بود و گل‌های کلیدی زد، مانند آزاد مقابل ساوتهمپتون. در ۱۹۹۵-۹۶ دوباره دبل کرد. او کاپیتان موقت شد و رهبری‌اش آرام بود. آسیب‌ها کم بودند، اما در ۱۹۹۷ رباط صلیبی آسیب دید.

بازگشتش در ۱۹۹۸-۹۹ افسانه‌ای بود: در سه‌گانه، ۴۸ بازی انجام داد و در لیگ قهرمانان مقابل اینتر گل زد. اما کارت قرمز بحث‌برانگیز مقابل لیورپول در می ۱۹۹۹ او را از فینال جام حذفی محروم کرد، تنها کارت قرمز حرفه‌اش. یونایتد سه‌گانه را برد و ایروین در جام بین قاره‌ای مقابل پالمیراس بازی کرد.

آمار ایروین در یونایتد: ۵۲۹ بازی، ۳۳ گل، ۳۸ پاس گل. او هفت بار بهترین مدافع فصل انتخاب شد. بازی آرامش منجر به ۲۳ کارت زرد و ۱ قرمز شد، اغلب به دلیل تکل‌های زمان‌بندی‌شده. خارج از میدان، در ۱۹۹۰ با آلیسون ازدواج کرد و سه فرزند دارند: لیام، آنا و کلر. آنها در منچستر زندگی می‌کردند و ایروین در کسب‌وکارها مانند پاب سرمایه‌گذاری کرد. جنجال‌ها کم بودند، اما کارت قرمز ۱۹۹۹ تلخ بود. در تیم ملی ایرلند، ۵۶ بازی و ۴ گل زد، از جمله در جام جهانی ۱۹۹۴ که مقابل ایتالیا درخشید.

پس از یونایتد در ۲۰۰۲ آزاد شد، به ولورهمپتون واندررز رفت و ۸۱ بازی و ۲ گل زد، کمک به صعود به لیگ برتر. در ۲۰۰۴ بازنشسته شد. بعدا کارشناس ام‌یوتی‌وی شد و در خیریه‌ها فعال بود، مانند بنیاد منچستر یونایتد و کمک به کودکان ایرلندی. او کتاب زندگینامه نوشت و در ۲۰۱۶ به تالار مشاهیر موزه ملی فوتبال پیوست. میراثش: یکی از بهترین مدافعان، با ترکیب ثبات، تکنیک و ذهنیت برنده. اولدترافورد او را به عنوان بخشی از تیم افسانه‌ای ۹۹ یاد می‌کند.