به گزارش یونایتدکلاب، منچستریونایتد در دیدار پرگل و پرحاشیه مقابل بورنموث، نمایشی ارائه داد که بسیاری آن را بهترین عملکرد شیاطین سرخ تحت هدایت روبن آموریم میدانند. هرچند این مسابقه در نهایت با تساوی به پایان رسید، اما تغییرات تاکتیکی سرمربی پرتغالی نشان داد یونایتد بالاخره به یک مسیر ساختاری روشن نزدیک شده است؛ مسیری که میتواند آینده این تیم را متحول کند.
تغییر سیستم دفاع چهار نفره با هویت پنهان سهنفره
در نگاه اول، ترکیب ابتدایی یونایتد تفاوت فاحشی با بازیهای قبلی نداشت، اما دادههای موقعیتگیری بازیکنان چیز دیگری میگفت. یونایتد عملا با یک خط دفاعی چهار نفره بازی میکرد که در فاز مالکیت، به شکلی هوشمندانه به دفاع سهنفره پنهان تبدیل میشد.
لنی یورو که بهطور غیرمنتظره در پست دفاع راست قرار گرفته بود، در زمان بازیسازی به داخل متمایل میشد و در کنار لوک شاو و هیون، هسته دفاعی سهنفره را میساخت. این جابهجایی، فضای لازم را برای پیشروی کامل دالوت در جناح راست فراهم میکرد؛ الگویی مدرن که شباهت زیادی به سیستمهای موفق ۴-۲-۳-۱ امروزی دارد.
ساختار تهاجمی پنجنفره؛ یونایتدِ هجومی که مدتها دیده نمیشد
خروجی این تغییر، شکلگیری یک خط حمله پنج نفره بود. جایی که بازیکنان خلاق یونایتد در بالاترین و خطرناکترین مناطق زمین مستقر شدند. در این میان، برونو فرناندز درست پشت این خط قرار میگرفت تا نقش مغز متفکر حملات را ایفا کند.
جابجاییهای مداوم کونا و بورمو (یکی عقب میآمد و دیگری عمق را هدف میگرفت) نمونهای از بازی ترکیبی سطح بالا بود که مدتها از یونایتد دیده نشده بود. در صحنه گل نخست، حضور همزمان چهار بازیکن یونایتد در محوطه جریمه، نشان داد این تیم برخلاف گذشته، تعهد بیشتری برای حمله با نفرات پرتعداد دارد حتی اگر گل با کمی خوششانسی به ثمر رسیده باشد.
احیای نقش برونو فرناندز؛ تمرکز بر قلب زمین
یکی از مهمترین دستاوردهای این سیستم، آزادسازی برونو فرناندز بود. در بازیهای قبلی مقابل تیمهایی مثل وستهام و اورتون، فرناندز اغلب به جناحین کشیده میشد و تأثیرگذاریاش کاهش مییافت؛ تا جایی که در ۹۰ دقیقه، تنها حدود دو پاس به محوطه جریمه میداد.
اما مقابل بورنموث، با وجود لمس کمتر توپ، فرناندز کاملا در منطقه مرکزی متمرکز بود و بین ۷ تا ۹ پاس کلیدی به داخل باکس ارسال کرد. این تغییر نشاندهنده نگاه جدید آموریم است: فرناندز قرار نیست یک هافبک با ۱۰۰ لمس توپ باشد؛ او باید در نزدیکی دروازه حریف، مرگبار و تعیینکننده ظاهر شود.
پرس تهاجمی در یکسوم پایانی! یونایتدی متفاوت
یونایتد در این مسابقه، در پرس بالا نیز عملکردی کمسابقه داشت. شیاطین سرخ موفق شدند ۶ شوت مستقیم از توپگیری در مناطق خطرناک زمین حریف ایجاد کنند. آماری که دو برابر کل شوتهای بورنموث در این بازی بود. این شدت و جسارت در پرس، همان چیزی است که مدتها از یونایتد انتظار میرفت.
انعطاف دفاعی، پایان تعصب تاکتیکی؟
برخلاف انتقادات گذشته به آموریم (بهویژه اصرار بر دفاع پنجنفره حتی در شرایط نیاز به ریسک) یونایتد این بار با دفاع چهار نفره شروع کرد و تنها در زمان عقبنشینی عمیق، به سرعت به آرایش پنجنفره تغییر فاز میداد. بازگشت یورو به دفاع راست و پوشش آماد، این انعطاف را ممکن میکرد؛ بدون آنکه تواناییهای هجومی بازیکنانی مثل آماد قربانی شود.
چرا یونایتد برنده نشد؟ اشتباهات فردی و درخشش بورنموث
با وجود نیمه اول درخشان، یونایتد نتوانست پیروز شود. چرا که این سیستم هنوز به کنترل کامل بازی منجر نشده است. بورنموث با قاطعیتی خیرهکننده از موقعیتهای محدود خود استفاده کرد. سه گل نخست آنها از مجموع xG تنها ۰.۴ به ثمر رسید، آماری که نشاندهنده عملکردی حدود ۷۵۰ درصد بالاتر از حد انتظار است.
در سوی دیگر، اشتباهات فردی نقش تعیینکننده داشتند. آیدن هون ۱۹ ساله، در دو گل ابتدایی دچار خطاهای موقعیتگیری شد و مارتینز نیز در یکی از گلها، در بستن شکاف دفاعی عملکرد قابل قبولی نداشت؛ اشتباهی که از مدافعی باتجربه، قابل چشمپوشی نیست.
جمعبندی، نشانههای امید در تساوی تلخ
با وجود نتیجه ناامیدکننده، این دیدار امیدبخشترین نمایش منچستریونایتد در دوران روبن آموریم بود. اگر این ساختار حفظ شود و مدافعان باتجربه به ترکیب بازگردند، یونایتد میتواند فصل آینده نهتنها نتایج بهتری بگیرد، بلکه به تیمی تبدیل شود که تماشای بازیهایش دوباره لذتبخش است؛ چیزی که هواداران مدتها منتظرش بودند.
