فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳ در تاریخ باشگاه منچستریونایتد به عنوان یک نقطه عطف فراموشنشدنی ثبت شده است. این دوره، آخرین فصل حضور سر الکس فرگوسن روی نیمکت شیاطین سرخ بود که با اقتدار و کسب بیستمین عنوان قهرمانی لیگ برتر انگلستان به پایان رسید.
به گزارش یونایتدکلاب، تیمی که در این فصل تشکیل شد، تلفیقی هوشمندانه از تجربه بازیکنان قدیمی و انگیزه ستارههای جدید بود که هدفی جز بازپسگیری جام از همشهری خود، منچسترسیتی، نداشتند.
ساختار دفاعی و دروازهبان
درون دروازه، دیوید دخیا که دومین فصل حضور خود را تجربه میکرد، به مرور اعتماد به نفس لازم را به دست آورد و به یکی از ارکان اصلی تیم تبدیل شد. اگرچه در ابتدای فصل انتقاداتی به خروجهای او وارد بود، اما واکنشهای خیرهکننده او در نیمفصل دوم، نقش مهمی در تثبیت صدرنشینی یونایتد داشت.
در خط دفاعی، ریو فردیناند و نمانیا ویدیچ همچنان رهبران اصلی بودند، هرچند مصدومیتهای ویدیچ باعث شد بازیکنانی نظیر جانی ایوانز فرصت بیشتری برای خودنمایی پیدا کنند. در کنارهها، پاتریس اورا در سمت چپ همچنان بدون جایگزین بود و در سمت راست، رافائل داسیلوا بهترین فصل دوران ورزشی خود را در اولدترافورد سپری کرد و با نفوذهای موثر و گلهای تماشایی، پویایی خاصی به جناح راست بخشید.
میانه میدان و مهندسی بازی
بدون شک، مایکل کریک محوریترین مهره منچستریونایتد در میانه میدان طی فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳ بود. او با قدرت پاسوری بالا و قطع توپهای هوشمندانه، توازن را بین دفاع و حمله برقرار میکرد. در کنار او، بازیکنانی نظیر تام کلورلی، رایان گیگز و پل اسکولز (در آخرین فصل بازی خود) سیستم چرخشی سر الکس فرگوسن را تکمیل میکردند. حضور شینجی کاگاوا به عنوان هافبک تهاجمی نیز گزینههای تاکتیکی تیم را برای بازی در فضاهای فشرده افزایش داده بود.
خط حمله و تاثیر رابین فنپرسی
نقطه تمایز منچستریونایتد در این فصل، خط حمله ویرانگر آن بود. پیوستن رابین فنپرسی از آرسنال به یونایتد، کاتالیزور اصلی قهرمانی بود. فنپرسی با به ثمر رساندن ۲۶ گل در لیگ، برنده کفش طلا شد و در بسیاری از مسابقات، گره بازی را به تنهایی باز کرد. وین رونی در این فصل نقشی متفاوتتر ایفا کرد و غالباً در پست مهاجم سایه یا هافبک تهاجمی به کار گرفته میشد تا فضا را برای فنپرسی ایجاد کند. حضور بازیکنانی چون دنی ولبک و خاویر هرناندز (چیچاریتو) به عنوان ذخیرههای طلایی، قدرت تهاجمی تیم را در دقایق پایانی دوچندان میکرد.
تحلیل سیستمهای بازی و استراتژی تاکتیکی
سر الکس فرگوسن در این فصل به طور عمده از سیستم ۱-۱-۴-۴ یا ۱-۳-۲-۴ استفاده میکرد. انعطافپذیری تاکتیکی یکی از ویژگیهای بارز یونایتد در این دوره بود.
۱. اتکا به ضد حملات سریع: با وجود بازیکنان سرعتی در جناحین مانند والنسیا و اشلی یانگ، یونایتد به سرعت از فاز دفاع به حمله منتقل میشد.
۲. بازی عرضی و ارسال از جناحین: استفاده از توانایی سانتر بازیکنانی نظیر پاتریس اورا و رافائل، یکی از راههای اصلی تغذیه فنپرسی در محوطه جریمه بود.
۳. آزادی عمل وین رونی: رونی با عقبنشینی به میانه زمین، به بازیسازی کمک میکرد و اجازه میداد فنپرسی به عنوان تک مهاجم، روی خط آفساید حریف حرکت کند.
خداحافظی فرگوسن افسانهای
این فصل نه تنها به خاطر جام قهرمانی، بلکه به دلیل انسجام تیمی بالایی که فرگوسن ایجاد کرده بود، در یادها مانده است. یونایتد در این فصل توانست در بازیهای متعددی کامبک بزند و نتایج عقبافتاده را با پیروزی عوض کند، که نشاندهنده روحیه شکستناپذیری آن ترکیب بود. با بازنشستگی فرگوسن در پایان این فصل، این ترکیب به عنوان آخرین تیم قهرمان منچستریونایتد در لیگ برتر (تا به امروز) به یک نماد کلاسیک تبدیل شد.
سوالات متداول
۱. بهترین گلزن منچستریونایتد در فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳ چه کسی بود؟
رابین فنپرسی با به ثمر رساندن ۲۶ گل در لیگ برتر و ۳۰ گل در تمامی رقابتها، برترین گلزن تیم در این فصل بود.
۲. سیستم پایه منچستریونایتد در این فصل چه بود؟
یونایتد عمدتاً با سیستم ۱-۱-۴-۴ بازی میکرد که در آن وین رونی پشت سر رابین فنپرسی به عنوان مهاجم مکمل ایفای نقش میکرد.
۳. کدام بازیکن بیشترین پاس گل را در این فصل ارسال کرد؟
وین رونی و رابین فنپرسی در کنار بازیکنانی نظیر والنسیا، بیشترین نقش را در گلسازی ایفا کردند، اما رونی با وجود تغییر پست، یکی از کلیدیترین پاسورهای تیم بود.
۴. چرا این فصل اهمیت تاریخی دارد؟
این فصل آخرین دوره مربیگری سر الکس فرگوسن و آخرین باری بود که منچستریونایتد جام قهرمانی لیگ برتر انگلیس را بالای سر برد.
اخبار، بازیها و آنالیزهای فنی منچستریونایتد را با ما دنبال کنید
