فصل ۱۹۹۷-۱۹۹۸ برای باشگاه منچستریونایتد، دورانی سرنوشتساز و آمیخته با چالشهای بزرگ بود. این فصل که بلافاصله پس از خداحافظی ناگهانی اریک کانتونا، اسطوره فرانسوی باشگاه آغاز شد، فشار مضاعفی را بر سر الکس فرگوسن و شاگردانش وارد کرد.
شیاطین سرخ در این دوره تلاش کردند تا هویت جدیدی بدون رهبر کاریزماتیک خود پیدا کنند و در عین حال، ثبات خود را در صدر جدول لیگ برتر حفظ نمایند. تحلیل نفرات و سیستمهای بازی این تیم در این فصل، دیدگاهی عمیق از زیربنای تیمی که یک سال بعد به سهگانه تاریخی دست یافت، ارائه میدهد.
همچنین برای مشاهده تاریخچه کامل ترکیب منچستریونایتد – اسکواد تمام فصول از تأسیس تا امروز به این صفحهای که لینک شده مراجعه نمایید.
ساختار تدافعی و دروازهبان
در خط دروازه، پیتر اشمایکل همچنان به عنوان یکی از بهترین دروازهبانان جهان، سنگربان شماره یک یونایتد بود. حضور او نه تنها امنیت فیزیکی، بلکه قدرت رهبری بالایی را به خط دفاعی تزریق میکرد. در قلب خط دفاع، گری پالیستر و رونی جانسن زوج اصلی را تشکیل میدادند. پالیستر با تجربه بالای خود در نبردهای هوایی و جانسن با سرعت و توانایی بازیخوانی، مکملی ایدهآل برای یکدیگر بودند. در جناحین، گری نویل در سمت راست و دنیس ایروین در سمت چپ، استانداردهای بالایی از ثبات را به نمایش میگذاشتند. ایروین با توانایی بازی با هر دو پا و تخصص در ضربات آزاد، مهرهای کلیدی در انتقال فاز دفاع به حمله بود.
کمربند میانی و چالشهای تاکتیکی
خط هافبک منچستریونایتد در این فصل با یک بحران بزرگ روبرو شد؛ مصدومیت شدید روی کین در اوایل فصل باعث شد تا تیم یکی از کلیدیترین مهرههای خود را برای مدتی طولانی از دست بدهد. با این حال، این اتفاق فرصتی را برای پل اسکولز و نیکی بات فراهم کرد تا مسئولیتهای بیشتری را بپذیرند. دیوید بکام در جناح راست با ارسالهای دقیق و ضربات ایستگاهی خیرهکننده، به یکی از خطرناکترین بازیکنان لیگ تبدیل شده بود. در سمت مقابل، رایان گیگز با تکنیک ناب و سرعت انفجاری خود، کابوس مدافعان حریف محسوب میشد. سیستم پایه فرگوسن در این فصل ۲-۴-۴ کلاسیک بود که بر بازی مستقیم از جناحین و نفوذ هافبکهای میانی تأکید داشت.
خط حمله و جانشینی کانتونا
بزرگترین معضل یونایتد در این فصل، پر کردن خلاء اریک کانتونا بود. تدی شرینگهام به عنوان جانشین او از تاتنهام جذب شد تا در کنار اندی کول بازی کند. اگرچه شرینگام از نظر فنی بازیکن بسیار باهوشی بود، اما زمان برد تا با سبک بازی فیزیکی و سرعتی اندی کول هماهنگ شود. در این میان، اوله گونار سولسشر نیز به عنوان یک «ذخیره طلایی» همواره آماده بود تا با ورود به زمین، سرنوشت بازی را تغییر دهد. علیرغم استعدادهای فردی فراوان، تیم در برخی مقاطع حساس فصل با افت بهرهوری در گلزنی مواجه شد که در نهایت منجر به از دست دادن قهرمانی با اختلاف اندک نسبت به آرسنال گردید.
جمعبندی و میراث فصل
فصل ۱۹۹۷-۱۹۹۸ اگرچه با کسب جامهای معتبر همراه نبود، اما به عنوان یک دوره گذار حیاتی برای منچستریونایتد شناخته میشود. در این سال، بازیکنان جوانی نظیر بکام، اسکولز و برادران نویل به بلوغ تاکتیکی رسیدند و یاد گرفتند چگونه بدون کانتونا مسئولیت تیم را بر عهده بگیرند. ناکامی در این فصل و واگذاری قهرمانی به آرسنال، انگیزه و عطشی را در تیم ایجاد کرد که در فصل بعد به بزرگترین افتخار تاریخ باشگاه، یعنی سهگانه، منتهی شد.
سیستم بازی اصلی تیم در این فصل چه بود؟
منچستریونایتد به طور عمده از سیستم ۲-۴-۴ خطی استفاده میکرد که بر پایه وینگرهای کلاسیک و دو مهاجم مرکزی استوار بود.
چه کسی بهترین گلزن یونایتد در فصل ۱۹۹۷-۱۹۹۸ بود؟
اندی کول با به ثمر رساندن ۲۵ گل در تمامی رقابتها، برترین گلزن شیاطین سرخ در این فصل لقب گرفت.
تأثیرگذارترین غایب تیم در این فصل چه کسی بود؟
روی کین به دلیل مصدومیت رباط صلیبی در بازی مقابل لیدز یونایتد، بخش اعظمی از فصل را از دست داد که ضربه بزرگی به قدرت تدافعی خط میانی تیم وارد کرد.
خرید جدید تیم در این فصل چه عملکردی داشت؟
تدی شرینگام اگرچه با انتظارات بالایی جذب شد، اما در اولین فصل خود با چالشهای هماهنگی روبرو بود و نتوانست به طور کامل جای خالی کانتونا را پر کند، هرچند بعدها به مهرهای تاثیرگذار تبدیل شد.
