فصل ۱۹۹۶-۱۹۹۷ برای باشگاه منچستریونایتد، دورانی سرنوشتساز و نمادین در تاریخ لیگ برتر انگلیس محسوب میشود. این فصل که با قهرمانی شیاطین سرخ در لیگ برتر همراه بود، آخرین حضور اریک کانتونا، پادشاه اولدترافورد، در میادین فوتبال و تثبیت نسل طلایی موسوم به «کلاس ۹۲» را به تصویر کشید.
سر الکس فرگوسن در این مقطع موفق شد توازنی بینظیر میان تجربه بازیکنان قدیمی و انگیزه جوانان مستعد برقرار کند که منجر به یکی از منسجمترین تیمهای تاریخ این باشگاه شد.
همچنین برای مشاهده تاریخچه کامل ترکیب منچستریونایتد – اسکواد تمام فصول از تأسیس تا امروز به این صفحهای که لینک شده مراجعه نمایید.
ساختار دفاعی و دروازهبان
در خط دروازه، پیتر اشمایکل همچنان به عنوان یکی از بهترین دروازهبانهای جهان، ستون اصلی تیم بود. حضور او نه تنها امنیت را به خط دفاعی تزریق میکرد، بلکه با پرتابهای دست بلند و قدرت رهبری بالا، آغازگر بسیاری از حملات تیم بود. در خط دفاعی، زوج گری پالیستر و دیوید می (در کنار رونی جانسن که به تازگی به تیم پیوسته بود) مرکز دفاع را پوشش میدادند. در جناحین، دنیس ایروین در سمت چپ با دقت بالای خود در ضربات آزاد و پنالتیها، و گری نویل در سمت راست با استقامت و سانترهای دقیق، ارکان جداییناپذیر سیستم دفاعی یونایتد بودند.
کمربند میانی و قدرت خلاقیت
بدون شک، نقطه قوت اصلی ترکیب منچستریونایتد در فصل ۱۹۹۶-۱۹۹۷، خط میانی این تیم بود. با مصدومیت طولانیمدت روی کین در مقاطعی از فصل، بازیکنانی نظیر نیکی بات مسئولیت تخریب بازی حریف را بر عهده گرفتند. در همین حال، دیوید بکهام با گلی که از وسط زمین به ویمبلدون زد، به یک ستاره جهانی تبدیل شد و جناح راست را از آن خود کرد. در سمت چپ، رایان گیگز با سرعت خیرهکننده و توانایی دریبلزنی، کابوس مدافعان حریف بود. پل اسکولز نیز با هوش بالای بازیخوانی، نقش محوری در اتصال خط میانی به خط حمله ایفا میکرد.
خط حمله و تاثیرگذاری کانتونا
خط حمله منچستریونایتد در این فصل ترکیبی از نبوغ و کارایی بود. اریک کانتونا به عنوان کاپیتان و رهبر ارکستر هجومی تیم، در نقش مهاجم سایه بازی میکرد و فضای لازم را برای مهاجمان هدف فراهم میآورد. اوله گونار سولشر که در ابتدای این فصل به تیم پیوسته بود، با به ثمر رساندن ۱۸ گل در لیگ برتر، خود را به عنوان یک تمامکننده قهار معرفی کرد. اندی کول نیز با وجود رقابت شدید، مهرهای کلیدی در چرخش بازیکنان فرگوسن بود.
سیستم بازی و استراتژی تاکتیکی
سیستم پایه منچستریونایتد در فصل ۱۹۹۶-۱۹۹۷ بر مبنای ۴-۴-۲ کلاسیک بنا شده بود، اما انعطافپذیری تاکتیکی بالایی در آن دیده میشد. اریک کانتونا اجازه داشت از پست خود عقبنشینی کرده و به عنوان بازیساز عمل کند که عملاً سیستم را به ۱-۱-۴-۴ تغییر میداد. سرعت انتقال توپ از دفاع به حمله، یکی از ویژگیهای بارز این تیم بود. یونایتد در این فصل بر تسلط در کنارهها و استفاده از سانترهای بکهام و ایروین تاکید داشت که با جایگیریهای دقیق سولشر و کانتونا به گل ختم میشد.
دستاوردها و میراث فصل
منچستریونایتد در پایان این فصل با کسب ۷۵ امتیاز، بالاتر از نیوکاسل و آرسنال، جام قهرمانی لیگ برتر را بالای سر برد. اگرچه آنها در مرحله نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا مغلوب دورتموند شدند، اما این فصل پیشزمینهای برای کسب سهگانه تاریخی در سال ۱۹۹۹ بود. بازنشستگی ناگهانی اریک کانتونا در پایان فصل، نقطهای تاریخی برای باشگاه بود که مسیر را برای درخشش بیشتر جوانانی چون بکهام و اسکولز هموار کرد.
برترین گلزن منچستریونایتد در فصل ۱۹۹۶-۱۹۹۷ چه کسی بود؟
اوله گونار سولشر، مهاجم نروژی که در اولین فصل حضورش در اولدترافورد خوش درخشید، با ۱۸ گل زده در لیگ برتر، برترین گلزن تیم در این رقابتها بود.
کاپیتان اصلی تیم در این فصل چه کسی بود؟
اریک کانتونا کاپیتانی تیم را بر عهده داشت. او در پایان همین فصل و در سن ۳۰ سالگی به طور ناگهانی از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
چه بازیکنان جدیدی در این فصل به ترکیب اضافه شدند؟
بازیکنانی نظیر اوله گونار سولشر، رونی جانسن، رایموند فن در گو، کایرل پوبورسکی و جوردی کرایف از جمله خریدهای مهم سر الکس فرگوسن در این فصل بودند.
سیستم بازی مورد علاقه فرگوسن در این دوره چه بود؟
سیستم غالب تیم ۴-۴-۲ بود که با آزادی عمل اریک کانتونا در خط حمله، به شکلی پویا و هجومی اجرا میشد.
