سال ۲۰۲۵ برای هواداران منچستریونایتد فصلی بود که بیشتر با تصمیمات اشتباه، ناهماهنگی فنی و ناکامیهای متوالی به یاد خواهد ماند. فصلی که نهتنها فاصله تیم با مدعیان اصلی را کاهش نداد، بلکه ضعفهای ساختاری شیاطین سرخ را عیانتر کرد. حالا ورود به سال ۲۰۲۶، یونایتد را در نقطهای قرار داده که تغییرات بنیادین دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت است.
به گزارش یونایتدکلاب، برای بازگشت به مسیر رقابت در بالاترین سطح فوتبال انگلیس، منچستریونایتد باید همزمان روی سه محور کلیدی تمرکز کند: نقلوانتقالات هدفمند، اولویت دادن به نقش واقعی بازیکنان بهجای تعصب روی سیستمها، و تغییر ذهنیت دفاعی به سمت بازی فعال و تهاجمیتر.
۱. بازسازی مرکز ثقل تیم؛ بحران هافبکهای بازیساز
یکی از جدیترین چالشهای یونایتد در آستانه فصل جدید، عدم توازن در مرکز زمین است. با توجه به احتمال جدایی بازیکنانی مانند کاسمیرو و اوگارته در تابستان، هسته میانی تیم با خلأیی جدی روبهرو خواهد شد. این مسئله، مستقیما کیفیت بازیسازی و کنترل ریتم مسابقات را تحت تأثیر قرار میدهد.
منچستریونایتد به هافبکهایی نیاز دارد که اولویت اول آنها پاس دادن و مدیریت جریان بازی باشد. بازیکنانی با هوش تاکتیکی بالا که بدانند چه زمانی سرعت بازی را افزایش دهند و چه زمانی آن را کنترل کنند. این ویژگی باید در کنار توان فیزیکی مناسب برای تحمل فشار و شدت لیگ برتر قرار بگیرد، چرا که صرف کیفیت فنی بدون توان بدنی در این لیگ کارساز نخواهد بود.
در فاز هجومی نیز نیاز به تقویت جدی احساس میشود. یونایتد بهوضوح از نبود یک وینگر چپ تخصصی رنج میبرد. اگرچه کونیا خرید قابل قبولی محسوب میشود، اما تمایل ذاتی او به حرکت به داخل زمین باعث شده عرض بازی در سمت چپ از بین برود. تیم به بازیکنی با ویژگیهای یک وینگر کلاسیک نیاز دارد. کسی که در کناره زمین بماند، در نبردهای یکدرمقابلیک برتری ایجاد کند و با ارسالهای باکیفیت، محوطه جریمه را تغذیه کند.
۲. رهایی از اسارت سیستمها؛ بازیکن مهمتر از آرایش عددی
یکی از ایرادهای اساسی یونایتد در فصل گذشته، اصرار بر پیادهسازی سیستمهای عددی ثابت بدون توجه به خصوصیات بازیکنان بود. روبن آموریم برای موفقیت در سال ۲۰۲۶ باید تمرکز خود را از شکلهای کلی مانند ۳-۴-۳ یا ۴-۳-۳ برداشته و روی قرار دادن بازیکنان در پستهای طبیعی و تخصصیشان متمرکز شود.
نمونههای این ناهماهنگی در فصل قبل کاملاً مشهود بود:
-
آماد دیالو بارها در نقشهای دفاعی عمیق محدود شد، در حالی که بیشترین ارزش او زمانی نمایان میشود که در مناطق هجومی و نزدیک به خط طولی آزادی عمل داشته باشد.
-
دیوگو دالو و پاتریک دورگو در فاز بازیسازی و خروج توپ از عقب زمین عملکرد خوبی دارند، اما نباید از آنها انتظار تأمین عرض هجومی یا برتری در نبردهای تهاجمی یکدرمقابلیک را داشت.
-
برونو فرناندز که یکی از خلاقترین بازیسازان فوتبال مدرن محسوب میشود، نباید در نقشهای عمیق دفاعی برای پوشش جلوی مدافعان مصرف شود. جایگاه او باید در نزدیکی محوطه جریمه حریف و در مرکز تصمیمگیری هجومی باشد.
۳. اصلاح ذهنیت دفاعی؛ از عقبنشینی به پرس فعال
منچستریونایتد در بخش زیادی از فصل ۲۰۲۵ تیمی منفعل بود که به دفاع عمیق و انتظار برای اشتباه حریف تمایل داشت. این رویکرد، علاوه بر افزایش فشار روی خط دفاع، باعث میشد فاصله بازیکنان هجومی از دروازه حریف بیش از حد زیاد شود و انتقالهای تهاجمی عملاً بیاثر باشند.
برای موفقیت در سال ۲۰۲۶، یونایتد نیاز دارد بهجای واکنش، کنشگر باشد. پرس از بالا و دفاع تهاجمی نهتنها به کاهش فشار روی خط دفاع کمک میکند، بلکه مهاجمان را در موقعیتهای مناسبتری برای خلق موقعیت قرار میدهد. تیمی با کیفیت فنی یونایتد نباید از بازی در نیمه زمین حریف هراس داشته باشد.
۴. پویایی تاکتیکی و کوچینگ مؤثر؛ پایان ایستایی در جریان بازی
یکی دیگر از ضعفهای برجسته یونایتد، کندی گردش توپ و ایستایی بیش از حد بازیکنان در فاز مالکیت بود. تیم برای رقابت در سطح بالا به سیالیت تاکتیکی نیاز دارد. بازیکنان باید دائماً با حرکات بدون توپ، چرخشها و جابهجاییهای هوشمندانه، فضا ایجاد کرده و به فضاهای خالی حمله کنند.
اگرچه مهرههایی مانند ششکو و امبومو در حمله به فضا عملکرد خوبی دارند و بازیکنانی نظیر برونو فرناندز، میسون مونت و کوبی ماینو در بازی با توپ توانمند هستند، اما اتصال این قطعات به یک ساختار منسجم، وظیفه مستقیم کادر فنی است. بدون کوچینگ فعال و هدایت لحظهبهلحظه، این کیفیتهای فردی به خروجی جمعی منجر نخواهد شد.
جمعبندی نهایی؛ یونایتد در آستانه یک انتخاب سرنوشتساز
منچستریونایتد در آستانه سال ۲۰۲۶ روی لبه تیغ قرار دارد. ادامه مسیر فعلی میتواند این باشگاه را برای سالها از سطح اول فوتبال انگلیس دور نگه دارد، اما یک بازنگری جدی در ذهنیت تاکتیکی، استفاده درست از بازیکنان در پستهای طبیعی و نقلوانتقالات هوشمندانه میتواند مسیر بازگشت را هموار کند.
در نهایت، همه چیز به این سؤال ختم میشود:
آیا روبن آموریم و تیمش حاضرند از اشتباهات سال ۲۰۲۵ درس بگیرند و با رویکردی جسورانهتر، تهاجمیتر و منعطفتر وارد فصل جدید شوند یا خیر؟
در یک جمله: منچستریونایتد امروز مانند خودرویی با موتور قدرتمند است که ترمز دستی آن هنوز پایین نیامده؛ آزاد کردن بازیکنان از قید سیستمهای خشک، تنها راه رسیدن به حداکثر سرعت واقعی این تیم است.
